We beginnen onze wandeling bij het treinstation van Witzschdorf. Onmiddellijk na de spoorwegovergang buigt de Hahnweg naar links af, gaat gestaag bergop door een schaduwrijk beukenbos en bereikt na iets minder dan 400 meter de bosweg. Als u hier scherp rechtsaf slaat, kunt u naar Waldkirchen wandelen of via het groene bos naar Marbach. Sla linksaf en de rondweg leidt je naar het district Hahn. Bij het huis aan de Waldstraße 6 geeft een plaquette informatie over de geschiedenis van Hahn.
De weg leidt nu bergafwaarts in een scherpe bocht naar Staupenbach.
Als je rechtsaf slaat, kom je bij de hut aan de "Heuweg" en de Buschmühle. We slaan linksaf en steken al na een paar meter de spoorwegovergang over. We hebben nu de Hahnwehr bereikt en volgen de rand van het water aan de rechterkant.
Het is hier erg rustig, je hoort alleen het geluid van de rivier en het gezang van de vogels. Je kunt uitrusten op een geïmproviseerd bankje en met een beetje geluk een reiger of ijsvogel spotten. Aan de andere oever wordt een groot fabrieksachtig gebouw met drie woongebouwen zichtbaar - de wijk Schönthal. Hier zal het pad ons naartoe leiden, maar eerst moeten we de waterkant een paar meter stroomafwaarts volgen om de brug over de Zschopau te bereiken. Dit is de aansluiting op het wandelroutenetwerk van de Augustusburg. Als we de weg volgen, bereiken we na 1 km het treinstation van Hennersdorf. Een café in de voormalige "Leistner fabriek" is een omweg waard.
Als je echter onze rondwandeling wilt volgen, steek dan de brug over om in Schönthal te komen. Voor de parkeerplaats van het staalbouwbedrijf buigt een bospad scherp naar rechts af en loopt tegen de helling van een klein beekdal omhoog. Na een scherpe bocht bereiken we een open veld. Als je je niet bij de parkeerplaats hebt gevoegd, kun je het veld in een rechte lijn oversteken om de bosrand aan de overkant te bereiken. Anders houdt u links aan en na een paar stappen komt u weer bij een goed onderhouden pad dat boven Schönthal loopt, weer bij het bos uitkomt en uiteindelijk via twee haarspeldbochten steil omhoog loopt en een bankje bereikt dat zich aan de rand van het bos nestelt. Hier hebben we wel een rustpauze verdiend na de inspannende klim.
Na de korte pauze gaan we verder. Een zacht glooiend bospad passeert de Leith, die een romantisch gezicht is met zijn losse gemengde bossen, vooral in de herfst. Na ruim 500 meter is tussen de takken van de bomen weer bebouwing te zien: het is een rij bungalows en tuinen waar het nu stijgende pad langs voert.
Een leuning wijst de weg schuin naar rechts de helling op. Dit is de steilste klim van onze wandeling. Eenmaal boven daalt het pad net zo snel om uiteindelijk het centrum van het dorp en de hoofdweg te bereiken.
Sla rechtsaf en loop verder naar de Martin Luther Kerk. Dit is het dorpscentrum van Witzschdorf. Er staat een wandelbord tegenover de kerk. Als je niet bang bent voor nog een paar meter stijgen, bereik je na 400 meter de herberg van Witzschdorf, waar je kunt stoppen voor een verfrissing.
Vanuit het dorpscentrum gaat de route eerst bergopwaarts langs de Schulstraße, langs de crèche aan de rechterkant en het monument voor de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog aan de linkerkant.
Al na een paar meter sla je linksaf de Hammerweg op, die over de velden van het centrale dorp loopt.
Het hoogste punt is de dichtbeboste Heidelberg op 506 meter. Waldkirchen en de windturbine op de heuveltop van Börnichen zijn ook te zien. Een bord legt uit waarom er midden in het veld een populierentuin is geplant.
Na iets minder dan 1 kilometer bereik je een bankje dat uitnodigt om uit te rusten.
Het pad splitst zich nu in de onderste en bovenste Hammerweg. Omdat de onderste in de zomer gesloten is, kiezen we de bovenste en gaan we rechtsaf. Slechts een paar stappen later dalen we de steile Hammerberg af.
Het pad wordt steeds steiler en in het laagste gedeelte uitgespoeld. Het water heeft hier enkele grote rotsblokken blootgelegd. Vanaf hier kunnen we over de vallei uitkijken. De slagerij van Göhler bevindt zich in de geelgeschilderde fabriek.
Als je een korte omweg wilt maken naar de molen van Rolle en de blauwe verffabriek van Zschopenthal, volg dan het nu verharde pad naar de hoofdweg en steek dan links de brug van Zschopau over. We slaan echter linksaf een onopvallend, smal bospad in. De wegwijzer vertelt ons dat we nu via Pfaffens Ruh in de richting van het treinstation van Witzschdorf gaan.
Het smalle pad loopt verder langs de helling en leidt uiteindelijk naar een weide, de zogenaamde "Stützwiese". In het dal is de spoorlijn van de Zschopautalbahn te zien.
Nadat we de weide zijn overgestoken, keren we terug naar de rust van het bos. Rechtdoor komen we bij de tuin "Glück auf" en dus terug naar het centrum van het dorp; schuin naar rechts, de helling af, leidt het pad naar het treinstation.
Oude beukenbomen, waarvan het bladerdak het zonlicht slechts gedempt doorbreekt, creëren een aangename, geheime sfeer van rust. De golven van de Zschopau glinsteren al snel tussen de bomen door; je herkent een spoorbrug die in de volksmond de "IJzeren Brug" wordt genoemd.
De helling wordt steeds steiler en het pad steeds smaller. Een loopbrug overbrugt een beekje dat nog steeds zachtjes door de weiden kronkelt. Als het water vol staat, is er een waterval te zien boven de brug, die ooit deel uitmaakte van de fabriekstuinen. Nu zijn er enkele grote trappen om naar beneden te klimmen. Aan de linkerkant is achter de struiken een enorme steengroeve te zien.
Het bos dunt uit en het pad komt uit op de hoofdweg van Witzschdorf. Een bankje biedt de mogelijkheid om even uit te rusten. Uiteindelijk steek je de stalen brug over die in 1934 werd gebouwd. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op de voormalige Saksische naaigarenfabriek en de artistiek versierde fabrikantenvilla, die weerspiegeld worden in het water van de afgedamde Zschopau.
Terug op het station van Witzschdorf brengt de Erzgebirgsbahn je al snel weer terug.
